Kwietniowym eksponatem miesiąca została niewielka paterka datowana na przełom XIX i XX wieku, wykonana z dwukolorowej kamionki jaspisowej.
Kamionka jaspisowa to ceramiczne tworzywo wyprodukowane w 1774 roku przez Anglika Josiaha Wedgwooda, który dążąc do naśladowania antycznych kamei oraz poszukując materiału tańszego i łatwiejszego w obróbce niż rzeźbiony kamień, eksperymentował przez lata aby uzyskać odpowiednią recepturę. Materiał ten podbił Europę w końcu XVIII wieku, stając się jednym z najbardziej rozpoznawalnych produktów manufaktury Wedgwooda. Kamionka jaspisowa zyskała dużą popularność również na terenie Niemiec, skąd najprawdopodobniej pochodzi nasz eksponat.
Paterka przedstawia nietypową scenkę rodzajową. Młoda kobieta jest obłapiana przez wyłaniającego się z fal starca. Można przypuszczać, że jest to interpretacja historii biblijnej Zuzanny z Księgi Daniela, która opisuję historię młodej, cnotliwej kobiety podczas kąpieli podglądanej przez dwóch sędziów. Mężczyźni szantażem próbowali wymusić na niej uległość, a stanowczo odrzuceni, oskarżyli ją o cudzołóstwo. Dzięki interwencji Daniela Zuzanna została uniewinniona. Jest to popularny motyw w sztuce nowożytnej interpretowany przez wielu artystów, m.in. Rembrandta, Rubensa czy Artemisię Gentileschi. Scenę można odczytać również jako nawiązanie do mitologicznych satyrów goniących nimfy, co mogłoby wyjaśniać uśmiech na twarzy przedstawionej kobiety. Nimfy niekiedy stosowały podstępy wobec narzucających się im satyrom.
Co odróżnia naszą scenkę od klasycznych przedstawień? Postać kobiety nie jest naga, lecz ubrana w strój kąpielowy i kapelusz na głowie.
Paterka przedstawia nietypową scenkę rodzajową. Młoda kobieta jest obłapiana przez wyłaniającego się z fal starca. Można przypuszczać, że jest to interpretacja historii biblijnej Zuzanny z Księgi Daniela, która opisuję historię młodej, cnotliwej kobiety podczas kąpieli podglądanej przez dwóch sędziów. Mężczyźni szantażem próbowali wymusić na niej uległość, a stanowczo odrzuceni, oskarżyli ją o cudzołóstwo. Dzięki interwencji Daniela Zuzanna została uniewinniona. Jest to popularny motyw w sztuce nowożytnej interpretowany przez wielu artystów, m.in. Rembrandta, Rubensa czy Artemisię Gentileschi. Scenę można odczytać również jako nawiązanie do mitologicznych satyrów goniących nimfy, co mogłoby wyjaśniać uśmiech na twarzy przedstawionej kobiety. Nimfy niekiedy stosowały podstępy wobec narzucających się im satyrom.
Co odróżnia naszą scenkę od klasycznych przedstawień? Postać kobiety nie jest naga, lecz ubrana w strój kąpielowy i kapelusz na głowie.
