Dzięki Państwa głosom przystawką czerwca został klocek introligatorski oprawiony w średniowieczny rękopis (sygn. St.Dr. 211-214)
Publikacje drukowane od wynalezienia druku do końca XVIII w. określane są mianem „starych druków”. Wyróżnia je ręczne wytwarzanie wszystkich ich części: papieru, typografii i ewentualnych ilustracji. Takim elementem były również oprawy woluminów. Znamy ich kilka rodzajów: skórzane, pergaminowe, płócienne oraz mnisze. Sposób ozdabiania zależał od zamożności właściciela księgi. Na skórzanej okładzinie mogły występować ślepe, bądź złote tłoczenia, okucia, guzy i klamry. Były one również wyrazem panującego, w danej epoce stylu.
Niejednokrotnie zdarzało się, że do oprawy woluminów używano tzw. makulatury. Okładzina wykonywana była ze starych zadrukowanych kart traktatów lub rękopisów. Przykładem takiego egzemplarzem jest prezentowany i przechowywany w zbiorach Biblioteki MWiM klocek introligatorski. Są to cztery współoprawne traktaty teologiczne (sygn. St.Dr. 211-215). Wszystkie wydane zostały w II połowie XVI wieku. Na karcie tytułowej pierwszego widnieje pieczątka Stadtbibliothek Königsberg, czyli Miejskiej Biblioteki w Królewcu.
Niejednokrotnie zdarzało się, że do oprawy woluminów używano tzw. makulatury. Okładzina wykonywana była ze starych zadrukowanych kart traktatów lub rękopisów. Przykładem takiego egzemplarzem jest prezentowany i przechowywany w zbiorach Biblioteki MWiM klocek introligatorski. Są to cztery współoprawne traktaty teologiczne (sygn. St.Dr. 211-215). Wszystkie wydane zostały w II połowie XVI wieku. Na karcie tytułowej pierwszego widnieje pieczątka Stadtbibliothek Königsberg, czyli Miejskiej Biblioteki w Królewcu.
