Miedzioryt – (dawne nazwy: sztych, kopersztych, łac. cuprum „miedź”, niem. Kupferstich), najstarsza technika rytownicza (cięta) druku wklęsłego, stosowana już w I poł. XV w.
#muzealnysłowniczek
Włosi oraz Niemcy do dziś ubiegają się o przyznanie im pierwszeństwa w wynalezieniu miedziorytu – niektóre źródła za wynalazcę podają Włocha Tomasso Finiguerra, lecz najstarszy znany miedzioryt jest pochodzenia niemieckiego. Rysunek wykonuje się rylcem na wypolerowanej do połysku płycie miedzianej, następnie płytę pokrywa się farbą, po czym usuwa się jej nadmiar tak, żeby farba pozostała jedynie w wyżłobionych rowkach. Następnie rycinę odbija się na prasie, najlepiej na papierze czerpanym. Formę oraz nałożony na nią papier wprowadza się pod prasę. Pod wpływem ciśnienia farba wypełniająca wyrytowany rysunek przenosi się na papier. Odbitka z takiej matrycy charakteryzuje się cienką ostro zakończoną kreską.
„Wnętrze pracowni w Norymberdze” Niemcy poł. XVII w.
Włosi oraz Niemcy do dziś ubiegają się o przyznanie im pierwszeństwa w wynalezieniu miedziorytu – niektóre źródła za wynalazcę podają Włocha Tomasso Finiguerra, lecz najstarszy znany miedzioryt jest pochodzenia niemieckiego. Rysunek wykonuje się rylcem na wypolerowanej do połysku płycie miedzianej, następnie płytę pokrywa się farbą, po czym usuwa się jej nadmiar tak, żeby farba pozostała jedynie w wyżłobionych rowkach. Następnie rycinę odbija się na prasie, najlepiej na papierze czerpanym. Formę oraz nałożony na nią papier wprowadza się pod prasę. Pod wpływem ciśnienia farba wypełniająca wyrytowany rysunek przenosi się na papier. Odbitka z takiej matrycy charakteryzuje się cienką ostro zakończoną kreską.
„Wnętrze pracowni w Norymberdze” Niemcy poł. XVII w.
