Wspólny cykl Muzeum Warmii i Mazur oraz "Gazety Olsztyńskiej", w którym prezentujemy interesujące zabytki.
Prezentowana forma do wypieku opłatków wigilijnych zwana również „szczypcami” bądź „żelazkami opłatkowymi” pochodzi ze zbiorów etnograficznych i jest wyrobem fabrycznym wyprodukowanym w firmie Jeana Baptiste Andre Godina w Belgii.
Forma wykonana jest w całości z żelaza. Składa się z dwóch części: pierwszą tworzą dwa wygięte na końcu pręty, służące jako uchwyt do trzymania, drugą część tworzy sama forma do opłatków, która wewnątrz posiada wzór dwóch stylizowanych kwiatów. Po jednej stronie wzór jest wklęsły po drugiej, wypukły.
Ciasto do wypieku przygotowywano z mąki pszennej i wody. Gdy uzyskało konsystencję gęstej śmietany wylewano je na rozgrzaną w ogniu matrycę i zaciskano szczypce. Po krótkiej chwili uzyskiwano gotowy produkt. Wyrabianiem opłatków początkowo zajmowali się zakonnicy w klasztorach, od XV wieku przeważnie ludzie świeccy związani z gospodarstwem plebańskim (organiści, kantorzy, kościelni).
W Polsce przyjął się zwyczaj łamania opłatkiem w wigilię Bożego Narodzenia i składania sobie życzeń zdrowia i wszelkiej pomyślności.
Forma wykonana jest w całości z żelaza. Składa się z dwóch części: pierwszą tworzą dwa wygięte na końcu pręty, służące jako uchwyt do trzymania, drugą część tworzy sama forma do opłatków, która wewnątrz posiada wzór dwóch stylizowanych kwiatów. Po jednej stronie wzór jest wklęsły po drugiej, wypukły.
Ciasto do wypieku przygotowywano z mąki pszennej i wody. Gdy uzyskało konsystencję gęstej śmietany wylewano je na rozgrzaną w ogniu matrycę i zaciskano szczypce. Po krótkiej chwili uzyskiwano gotowy produkt. Wyrabianiem opłatków początkowo zajmowali się zakonnicy w klasztorach, od XV wieku przeważnie ludzie świeccy związani z gospodarstwem plebańskim (organiści, kantorzy, kościelni).
W Polsce przyjął się zwyczaj łamania opłatkiem w wigilię Bożego Narodzenia i składania sobie życzeń zdrowia i wszelkiej pomyślności.
